ŞANS

Hergun fazlalasiyorum...kendi kendime yetemez oldum..buyuyorum ates gibi...büyüyen yerlerimden biri kalbim...daha fazla insan koydum icine..bortu böcek...kuşları..uçurtmaları da ekledim...kocaman bir kalbe sahip oldum son gunlerde..rengarenk...grilerin olmadıgı bir kalp...huzur dolu.... cok şükür...

Ates buyuyor...kucagima alıp sarmaliyorum, aynalara bakıp sarkilar söylüyorum...bana eşlik ediyor çığlıklarıyla...opuyorum, kokluyorum, isiriyorum...do ya mi yo rum ozetle....oglumun temeline once ask ekiyorum...sonra sevgi, guven tohumlarını ilave ediyorum..iyi niyetli, rengarenk gozluklerle dünyaya baksın istiyorum...iyi cocuk, iyi abi,iyi adam, iyi amca, iyi dede olsun istiyorum:)) cok sey istemiyorum...herkeste olması gerekenleri iste:) kendi icin gerekli olan her ne varsa çeksin kendine...

Dogmadan once bir enerji pramidinin icine girdik vesilelerle...iyiki de girmişiz...nazara falan inanmam ben...bizim iyi niyet enerjimizle korunuyor zaten...dualar, melekler, enerji tasları hep yaninda...pozitif olmayan kisilerin iclerinde her ne varsa teget gecer , amacına ulaşamadan pas tutmus, kirlenmis kalp evlerine geri doner..

Bugun birkez daha anladım...ne kadar şanslı oldugumuzu...ateşin bize ne kadar uğur getirdiğini...

Tesekkurler


Muge


- Posted using BlogPress from my iPad

İLK ANNELER GÜNÜM

Son zamanlarda günlerimi hep guzel ilkleri yasayarak geçiriyorum..bugun yine günlerden bir ilk...günlerden ilk defa acmış minik bir çiçek...saf, temiz ve duru...günlerden kanatsiz melek...ici disi bir...sihirli dokunusuyla ortama renk ve huzur katan...benimle gülüp, benimle aglayan...sarıp, sarmalayan....askta sınır tanimayan....ve yazılası nice sözcüklerin sebebi....

19 Ağustos 2011 sabaha karsi 03.45 de Ateşimi kucagima verdiler...tam o anda anne oldum ben...iliklerime işledi sanki....omur boyu annelik....koşulsuz sevgi, özveri, emek...hepsi bir aradalardi...benliğime kodlanmisti adeta...misyonumun, vizyonumun değişmesini geçtim...değişen ben, şahsen, bizzat kendimdim...tepeden tırnağa...bir döngü yasadım...ateşden oncesi ve sonrası diye ikiye böldüm yaşamımı...once şükürleri ekledim...sonra iyikiler serpistirdim...bir miktar herseyde bir hayır vardiri koydum...herseye unutulmaz bir aroma versin diye muhteşem dönüşümümüz icini sürdüm...aralara nefes molaları....hiçkimseden birsey beklememeyi, sadece kendimden beklediklerimi bastırdım...keşkeleri ayiklayip, yaktım...küllerini denize attım...en üste rutinler ritüeller damlattim....her bir katın kenarlarına ask, sevgi, empati akittim...hemen bir fotografını çektim...nasil da lezzetli birsey oldu...tadı benliğimin derinliklerine yapıştı...iste bugun oglum kucağımda...bana bir hediye gibi geldi...beni anne yaptı...carpti, boldu, topladi....benden yeni bir ben çıkarttı...


Bundan 1-2 yil sonra...yanima gelip anneler gunun kutlu olsun diyecegi gunu sabirla bekliyorum....

Benim ve tum annelerin gunu kutlu olsun

Sevgiler, cicekler, ates bocekleri...

Muge


- Posted using BlogPress from my iPad

İCİMDE UÇUŞAN KELEBEKLER

1 haftadir, yazmaya başladığım ve bir hayli ilerlediğim yazım sanirim zaman aşımına ugramis...koştur kovala hop hop zip zip seklinde yaşadığım icin ve gercegi söylemek gerekirse bloğuma yazı yazmak yerine uyumayı tercih ettigim icin ve hatta sızdığım icin, yarım parça, yapayalniz, nereye konacagi belli olmayan bir hal içindeydi...elime aldım ipadi...ve bir can vereyim bu yazıya dedim...ama olmadi...meger konudan coktan kopmusum...bu sekilde bıraktım, bir gun gelecek ve onu kendime çekip, yeni bir hayat sunacağım

Bu sure zarfında uyku sorunsalı ile araştırmalar yaptım...en etkili yolun Tracy Hogg kitaplarından geçtiğine karar verdim...site olarak da bana yardımcı olan http://www.pantley.com/elizabeth/ den destek alınabilir....henuz denemelere başlamadım...amacım gece daha az uyanmasını sağlamak ve sonrasında kucakta sallanmadan uykuya geçişini öğretmek olacak...tabi bunlar sabır ve zamanla olacak...şimdiden kolay geçeceğini dusunuyorum...olumlamalari yaptım herzamanki gibi...

Ates buyuyor...artik tam 8 aylik oldu...verdigi tepkilerle kişiliğini ince ince, yavaş yavaş işliyor..istemedigi birsey oldugunda kolaylıkla vücut diliyle tarif ediyor...etrafi merakli gozlerle bikmadan usanmadan suzuyor...inceliyor derin derin...hapsurmaya, esnemeye ve öksürmeyee anlam vermeye çalışan şaşkın oglum, genellikle agzini uzun sure açık tutuyor ve "aaaa aaaa" diyerek şaşkınlığını dile döküyor....zaman ilerliyor...onun "annii" diye bagirmasiyla icimde çanlar senfoni oluşturuyor...işte dünya tam o anda duruyor sanki O dogdugu an ben bir el tuttum..omur boyu bırakmayacağım bir el...aramızdaki aşkı daha once hiçbir erkeğe duymadığımı itiraf ediyorum:))) yasam kaynağım....su gibi, ekmek gibi, nutella gibi..

Aslinda hergunde,herseyde bir Ates var özetle....ben ona "yar" "ask" o bana "anne" diyor...

Simdilik benden bu kadar


Sevgiler, cicekler, ates bocekleri


Muge

- Posted using BlogPress from my iPad

ANNE ÇOCUGUN DEVAMI

Evde kafamda düşünce baloncuklariyla dolasiyorum...ogluma uyku arkadaşı olsun diye aldığım kurbağalı, dis kasiyicili oyuncak kumaşı, uyku saatlerinde eline veriyorum..ya da yanına koyuyorum, fakat onu kısa sure kullanıyor ve hemen atıyor...belki bununla kolay bir sekilde uykuya gecer ümidiyle deniyorum ama nafile...ates de suanki durum, onunla ben, yani bir butunuz, henuz "biz" iz...iki farkli birey olmanın biraz daha zamani var...

Bizler ic dunyamizdaki duygularla bu dunyada var olmaya calisiyoruz...sevgi ve asklar, mutluluklar, ofke ve huzunler, arzular, yoksunluklar derken buyuyoruz...Zihnimizin her arzuladigini, gercek dunya onumuze sunsaydi, bu durum pek bir masalsi olurdu...iste bu masalsi ortamda büyütüyoruz bebeklerimizi:))) düşünsenize onlar icin ne harika bir dünya! Gerçi bizde o boyuttan gectik:)

Anne olarak, tum benliğimizi, sevgimizi, algılarımızı, büyülü enerjimizi bebeğimize veriyoruz..bebeğimizde bununla birlikte buyuleyici bir algı oluşuyor...bebek ağlar, anne koşar, bebek acıkır, anne doyurur, bebek yine ağlar, anne altını degistirir, Anne cocuğun devamı gibi...bebegimiz bizi -anneyi- kendisinden ayiramiyor...yekvücut gibi algılıyor resmen..yani henuz "ben" lik bu yuzden oluşmuyor....çocuğun gelişimi icin inanın bu sure cok onemli...sevilmenin, kendine guvenin ve istedigini yapabilmenin temel gücü burada yatıyor...bizim duygusal enerjimiz, bebeğimizin en temel besin kaynağı...anne sutunu tamamen ayırıyorum bu noktada...bu da duygusal enerjiyle paralel ilerliyor...iyisen, mutluysan ve stresi kendinden uzaklastiriyorsan ve en onemlisi inanmişsan,kolay bir sekilde emziriyorsun bebegini....bunlarin birinde noksanlik olursa, zorlaniliyor....bu sefer stress devreye giriyor ve hepten bitiyor bu kutsal bağ....onemli olan bebegimizin kitaplarda yazdığı gibi, gunde kac cc sut icti, kac gr gıda yedi secelesini tutmak degil, onemli olan bebegimizden gelen ağlama sinyallerini, dogru algilayip, yorumlayip, hemen eyleme geçmek....hicbir bebeğin aglamasi sebepsiz degil...anne eyleme gectiginde, iste o zaman o büyülü yanılsamayı yaşıyor bebeğimiz..hayatının devamı icin....

Benden bugünlük bu kadar...

Sevgiler, cicekler, ates bocekleri


Muge

TATLI İLKLER

Evde saatlerce ayni kelimeleri söyleyip, doneniyoruz günlerdir...ilk kelimeleri duymak bambaşka bir his...sizden bir parcanin sizi hayranlikla seyretmesiyle nirvanaya ulastiginiz boyuta geciyorsunuz...egolar el sıkışıp, tokalasiyor...kalbime minik bembeyaz yumuşacik pamuk parcalari yukleniyor....yumak yumak dolasiyorlar avare avare....havalarda ucusan ışıl ışıl heceler, vurgular deliler gibi yankılanıyor duvarlar arasında...yok yokkk...son gunlerde kendimi tanıyamaz oldum:))bu cok açık ortada.... dede geliyor, baba geliyor, anneanne geliyor, hala geliyor, kuzen vs derken ayni kelimeler ve garip ses tonlamalarimizla evde deliren cildiran bir aileyiz:)

İlk dişler de çıktı...hem de 2 si birden...ağrısız diyemem...bunu ancak minigim bilir...ama yormadan..yorulmadan diyebilirim...
Bazen resimler anlatır herseyi...uzerine birsey yazmak büyüsünü bozacakmış gibi olur...iste oyle bir sey...




Sevgiler, cicekler, ates bocekleri
Muge
- Posted using BlogPress from my iPad

PROGRAM TÜNELİM

Yazamadim son gunlerde...hani aklinda bir sürü hikaye vardir...ama bir turlu baslayamazsin..bilemezsin hangisinden baslaman gerektigini....onu mu? bunu mu? derken zaman hizlica ilerliyor...

Gunler Atesle pek bir guzel geciyor...bunlari soylerken hersey toz pembe degil tabi ki...annelik basli basina sabir isi.... mesela geceleri uyku denilen sey bana uzanilmasi guc, yuksekte duran bir obje gibi gelmeye basladi...kati gidalara gectik...onlarla birlikte annelik de boyut atliyormus meğer...kendimi birden rutin program tunelinin icinde buldum...Nasil mi..buyrun bakalim:)



06.45- 07.15 uyanis
Muzik ve dansla ayilma seansi
Sabah 08.00 - 08.30 kahvalti
Arada oyun, müzik, dans ve uyku...(anne bir vakit kahvalti ediyor)
Anne evle ilgileniyor biraz
11.00-12.00 gibi meyve puresi
Arada oyun, müzik ve uyku...ama genelde uyumuyor..yontemler itinayla deneniyor
14.00-15.00 gibi sebze puresi....
Bunlari yaparken temiz hava molamiz da var...ya da yemekler alinip, saatlerce disaridayiz...
17.00 gibi anne sütü yukluyorum..yogun bir sekilde icmesini sagliyorum. Cunku gun icinde tok olmaya basladi
20.00 en sevdigi öğün olan Muhallebi zamani
20.30 biraz oyun, enerji salinimi:)
21.00-21.30 keyfi yerindeyse bu saatlerde uyuyor....
Tabi ki bitmiyor:))
23.30 su icmek istiyor..icip yeniden uykuya daliyor
00.30 emzirme seansi
03.30 emzirme seansi
06.00 cok kisa sureli emzirme saati ya da su


19 Agustos 2011' den beri acmis oldugum zombi sezonunu kapatamadim...sanki hep boyle yasiyormus gibiyim...onceden de boyleymiş gibi...cocuk olunca hayat onlara enseksli derler ama buna katilmiyorum...benim de kendimi iyi hissetmem onemli....guzellesmem, arada nefes molalarim, minik odullerim...ve kendimi iyi hissettirecek ne varsa aklima gelen yapiyorum...yapmazsam nefes alamam...dolayisiyla ogluma sevgi enerjisi depolayamam...baslangici kendini sevmekten geciyor...ve yine yeniden farkindalik...

Neyse sonunda aksam oluyor, Ates bocegim birsekilde uyuyor, bu ara pış pış seviyoruz kucakta....9,5 kiloyu kucakta pışpışlayinca kollar hissizlesir fakat ben şu an cok iyiyim...gucum benimle....iyiki spor yapmisim...bunu pilates ve yogaya borcluyum...uyuduktan sonra "yabadabaduuuuuu ortam bana kaldi, hadi istedigini yap muge" diyorum...ama ne mumkun en fazla 23.45 de siziyorum resmen....gonul isterdi ki kafamda, ruhumda olup bitenleri, bir ressamin yaptigi gibi resmedebilsem...daglar, ovalar, viyadukler, kopruler, gunes, bulutlar...yani en azindan yazabilsem sık sık....cunku buyudugunde ona en buyuk armağan olacak benden...okudugunda neler hissedecek cok merak ediyorum...yukaridaki programi yazarken kendimle ilgili bolumu yazamadim...atom karinca gibi oldugumu yazmama gerek yok sanirim....hani zamani saclarindan kavrayip, uçuşa geciyor gibiyim..halimden memnunum...bu surec benden yeni, taze, kesfedilmeyi bekleyen benler dogurdu...olmasi gereken, icimden gelen kesinlikle bu!

Benden simdilik bu kadar...yazmasaydim rahat etmeyecekti icim:)) hic yoktan iyidir:)

Sevgiler, cicekler, ates bocekleri

Muge



- Posted using BlogPress from my iPad

TIPKI ÇOCUKLAR GİBİ

Ates bocegim buyuyor...gunden gune kendine yenilikler katiyor...eeee yeni dunyaya uyum sagliyor miniğim...şöyle böyle derken...sonrasinda da bize bu yenilikleri hizlica ışınlıyor...

Bu kucuk adamin karakteri de olusmaya basladi...artik istemedigi seylere tepkiler veriyor...sebze purelerinde hoşlanmadigi bir tat olunca, dudaklarini one dogru büzerek kitliyor ki, vermeyelim bir daha...olmadi kaşığı itiyor..emzigi istemediği zaman diliyle firlatiyor...eliyle yakalayip yere atiyor:))) yatmak istemiyorsa, gobegini yukari dogru ittiriyor, oyun oynamaktan yoruldugumda, durdugum ve sustugum icin hemen kizgin ifadelerle bana bakiyor...kisacasi buyuyor...o buyudukce, ben cocuklugumu yasiyorum...en guzel yani da bu..

Yasadiklarimizdan, hep cocuk yanimiz unutturuluyor bize...kisa sureliğine kayiplara karisiyor...tekrar buyume cabasi icinde buluyoruz kendimizi.... Oysa çocuk olmak...saflik, temizlik, en dogal halimiz degil mi? komik ve hayalci yanimiz...hesapsiz ve cikarsiz duruşumuz...son günlerde Atesin o haşarı, muzip cocuk hali bana "merhaba" dedi....ve coskum gunler gectikce uctu uctu doruklara yukseldi.....hani cocuklar surekli gezip, dolasmak ister, eve girmek istemez ve bitmek tukenmek bilmeyen enerjiye sahiptirler...iste oyle bir enerjiye sahibim cogu zaman...nereye gitsem egleniyorum, yani tarzim olmasa bile mekanin hicbir onemi yok oglum yanimdayken....tipki cocuklar gibi...onemli olan onunla olmak...ne guzeldir o an...umursamadan yasamak..yasayamadiklarin yuzunden hayiflanmayi birakip, simdi şu ani yasamak...sarilmak, sarmalamak, dans etmek, coşmak ve tum bunlari karsillikli hissetmek....ayaklarinin yerden kesilmesi gibi ...herseyi, herkesi seviyorum, herkese hak veriyorum son gunlerde...sevgim tasiyor...ahhhh! Hiç ayrilmasak, hep gezsek, hep oynasak...çocuklar gibi :)

Bazen disarida bir cafe de otururken, agzindan tukuruk puskurtuyor ve basiyor kahkahayi....onunla birlikte ben de yuksek volumlu kikirdamalarimla kendisine eşlik ediyorum ...onu guldurmek icin garip sesler cikarmaya basliyorum....disaridan nasil gorundugum inanin um-rum-da degil:)) ne önemi var ki? Tıpkı çocuklar gibi...

İcimdeki cocuk ruhunu bana hatirlattin...seninle ne gecmis ne de gelecek...bana sadece ani yasamayi ogrettin...teşekkur ederim benim kucuk sevgilimmm...


- Posted using BlogPress from my iPad

FARKINDALIKLAR

Bu sabah uyandik...Ates' e kahvalti yediriyordum..minik kuşlar camimiza kondu....kimbilir ne kadar uzun zamandir kuşlari izlemedigimi farkettim...onlarin ne kadar buyuk bir dunyalari var....karınlarini doyurmak icin verdikleri yasam mucadeleleri....hos bizlerde oyleyiz....birbiriyle kaynaş kaynaş sohbet ediyorlardi sanki...minik oglum saskinlikla onlari izlerken birden ucuverdiler...arkalarindan masum masum bakakaldi...ama gozunu camdan uzun sure hic ayirmadi....bir sure bekledik...ekmek koydum camin disina...belki gelirler umuduyla...kisa sure sonra geldiler...yine 2 kuş...ekmekleri yiyişlerini izledik...ates heyecandan ellerini kollarini vura vura kendini paraladi...sabah sabah guzel bir farkindalikla icimi isitmistim...bu da oglum sayesinde oldu....

Fakat bu annelik bambaşka bir oluşum...kuşlarin gelmedigi sure zarfinda...imkanim olsa super anne olup, ucup o kuslari camin onune getirmek istedim....bu istegime bir turlu engel olamadim....bazen insan olmak yeterli degil iste....daha fazlasi lazim gibi :))) hani bu kadari da olmazdi...yokkk yokk..sadece ben mi abartiyorum diyorum ama etrafimda gordugum bir cok anne eminim ayni seyi dusunurdu...super anne olmak lazim her daim...ruzgari yakasindan tutup ters cevirmeliyim ki ruzgar gelmesin yuzune....uzerinde kara bulutlarin dolastigini farkettigimde bulutlari alip beyaza boyayip tekrar gokyuzune koymaliyim...tabi bunlari yaparken onu bu hayatta tek basina ayakta durabilecek guce erismesini de saglamaliyim...yasami oksayip dimdik ayakta durmali benim canimin ici...bizi uzun, kimi zaman yorucu, kimi zaman zor ama daima inanarak, gonulden cagirarak, siparisleri vererek guzel bir omur bekliyor...

Dogum oncesinde "yasamin gizemi" denilen caddebostandaki yere gittigimden beri...inanilmasi guc seyler olmaya basladi hayatimda...yani evimde bir enerji piramidi olusturarak basladim...enerji taslarim, ugurlu taslarim oldu....bize pozitif bir enerji yukledi...sonra istedim, ama can-i gonulden...siparis ettim..hep yetecek kadar, hayirlisiyla dedim...sukrettim...her sabah tesekkurlerimi sundum evrene...baktim ki...tek tek oluyor...bu bir ay dongusuydu sanki...hic mi olumsuzluklar olmuyor...tabi ki oluyor...ama nasil durulmasi gerektigini ogreniyorsun....hangi pencereden bakilmasini....olaylari nasil kendimize cektigimizi...sorumlusunun herzaman kisinin kendisi oldugunu bilerek...bir bakiyorsun ki sadece siyirip gecmis...sen ise guzel dersler cikariyorsun...en onemlisi kendini seviyorsun...cok sey ekliyor gunler bana..neler mi ogrendim...merhem gibi farkindaliklar...

---Hic kimse mutlu bir insandan hoslanmaz, cunku mutlu insan onlarin egolarini incitir!

---İnsan ancak anladigi seyleri duyar!

---Hepimiz baskalarini kendi yuregimizde tasidigimiz gibi goruruz!

---Herkese şükran duy. Çünkü herkes senin dönüşümün için bir alan yaratır. Seni engellediğini düşündüğün kişiler bile, kotu niyetliler, iyi niyetliler, arzu edenler, arzu edilenler...Hepsi birden senin dönüşebileceğin koşullari yaratirlar
yeter ki sen iyi niyetinle icini kesfet! Mucize sensin..

--- Bizi bilen bilir, bilmeyen de kendisi gibi bilir!

---Bir seyi yasamina katmak istiyorsan zaten orada oldugunu dusun...( 1 yildir uyguluyorum, ise yariyor )


Simdilik benden bu kadar

umarim bir gun herkes aydinlanir..ve ne kadar gereksiz yere iclerine yapıştırdıklari kin, intikam, nefret, öc alma ve bunun gibi kotu dusuncelerin, sadece kendi özlerini ucuruma suruklediginin farkina varirlar!


Sevgiyle


Muge


- Posted using BlogPress from my iPad

ANNE BENİ NE GUZEL YAPMIŞSIN

Çok mu tembelim bu gunlerde....kendimce denemeler yapiyorum...zamani saclarindan kavrayip nasil onunla ozgurce ucabilirim diye...evet bazen yeniliyorum, ama yeniden ayaga kalkip, kaldigim yerden mucadeleye devam ediyorum...bu yeterli degil, daha hizli olmaliyim, kendimi aşıp, uç noktalara varmaliyim diyorum...sonra tam o noktada farkindaliklar karsima cikiyor..."yooo uç nokta falan ne sacma lakirdilar...gerektigi yere ulasman yeterli" diyor...fazla dusuncelerimi torbaya koyup geri birakiyorum ve donup yoluma kaldigim yerden devam ediyorum...

Gunlerdir birseyler yazmak istiyorum ama bir turlu firsat olmadi..evde kafamda baloncuklarla dolasiyorum...koltuga oturuyorum...yanina bir de sicak cikolata zencefilli tarcinli ve portakalli..guzel bir detay...focus olmak icin daha iyisi yok ki...tam baslayacagim yazmaya hoppp ates agliyor..tam taslak yaziyorum hoppp atesin oyun arzusu...disari gezmeleri derken...inanilmasi guc..yani daha once derlerdi evde oturuyorum fakat hic vaktim olmadi diye...guler gecerdim...ama gercekten vaktim olmadi...gun batiyor...gece oluyor bu sefer baloncuklarin yerini çitlerden atlayan koyuncuklar aliyor...iki goz hic senkron sorunu yaşamadan kapaniveriyor...uykuya dalisim sanirim 10 sn gibi bir sure...ardindan 3 saat geciyor....sözsüz iletiler (aglamalar ) kulagimda yankilaniyor...yarim kalan ruyalarimla bir yanim eksik, stor perde gibi acmaya calistigim gozlerle atesin odasina yuruyorum.emziriyorum..yatagima donuyorum..bir umut yarim kalan ruyamin devamindaki heyecanli sahnelere donerim diye...ama ruya coktan kacmis baska birine konmus oluyor....

Bunlar bir yakinma degil...benim kişisel tercihim...calisma hayatima ara verdim...ilk defa kendi hür irademle...ruyamda görsem inanmazdim...11 yildir hic ara vermemistim...1hafta sonunda yeni isimin basinda olurdum...aslinda Ates dogmadan once 4. ayda baslarim diyordum kendi kendime...ama gunler ilerledi...4. ay bitti...6. ayda donerim dedim...6 bitti...sabahlari bana gulup cigliklar atan bir cift kara goz bunu 1 yaşa kadar uzatti...anladim ki, bebek olunca planladiklarin bir sure otelenebiliyormus...daha birbirimize ihtiyacimiz var...sabahlari cigliklar atip, muzik dinleyip dans edecegiz....kuduracagiz....meyve, sebze purelerini binbir oyun, sarki ve cambazlikla yedirecegim...baharda bebek parkina gidip denizin mis kokusunu icimize cekecegiz...golette piknik yapacagiz..cimlerde yuvarlanacagiz...gokyuzunu izleyecegiz tum saskinligimizla...agaclari ilk defa kesfeden minigimle ben de onlarin farkli yönlerini keşfedecegim...ilk yurume deneyimlerinin her anini olumsuzlestirecegiz...yazliga gidip, ilk havuza girişinde yaninda ben olacagim....toplumun bir bakis acisi var..malesef bunu asamadik henuz...bir sure evde bebeginin yaninda olmayi istemek, ev hanimi yapiyor insani...karsidan oyle gozukuyor...halbuki alakasi bile yok...onunla gecirdigim guzel zamanlari hicbir ise degismem...hesabima yatacak ay basindaki maaş bana suan hissettigim duygulari saglamayacak....en azindan bir sureligine...lakin calismadan, uretmeden duramam...

Yeni hayatimi ogluma borçluyum...hediye paketi gibi geldi...girdi tum benligime...icime işledi...şansım, uğur bocegim oldu omzuma konup, hic ayrilmayan...

Bu yazilari hep ona itafen yaziyorum, bir gun okuyup "annem beni ne guzel veee iyiki yapmis" diyecek mi dersiniz?

Sevgiler cicekler ateş bocekleri

Muge


- Posted using BlogPress from my iPad

ANNEYSEN HASTA OLAMAZSIN

Ufacik bir isilti, parlakligiyla etrafina isik sacar büyür büyür büyür...tum hayatina enerjisini akitir...bedeninin her zerresi onunla dolar...artik her aninda kendini tok hissedersin...İste oyle birsey benim ateş bocegim...icimdeki yeri kelimelere sigmaz oldu..

Gece 3 sularinda, uyandim... fena halde halsizlik, oksuruk, burun akintisi hepsi bir arada selamladilar beni....acilen bir sok tedavi uygulayip kurtulmam gerekiyordu...hemen basladim, himalaya tuzlu sulardan icmeye...saat olmus 5...ictigim sulardan surekli tuvalete gitmekten uyuyamadim...ama totalde 20 bardak icmistim...uykusuzluktan soz etmek bile istemiyorum....Ates de uyanmasin diye neredeyse dualar okuyacagim durumum bu kadar icler acisi:))) neyse ates insafli davrandi da 7 ye dogru uyandi...uyandigimda daha iyidim..yeniden su icmelere devam edildi...daha iyi hissediyordum kendimi... mucadeleye bitki caylariyla devam ettim evdeki aktar kösemden....emzirdigim icin vucudum gucsuz kaldi sanirim...neticede hemen iyilestim...


Aslinda aklima gelen tek sey anneysen hasta olamazsin...hatta belki cok agir ama olemeyiz bile..olmemeliyiz...gucumuzun tum evrene yetecegine inaniyorum..abartip dunyanin uzerine sirt ustu keyifle yatabilirim...evett evet abarttim farkindayim fakat anlatmaya calistigim icimdeki guc iste o kadar sonsuz.... ve bunu bana 19 agustos gunu hediye edilen ogluma borcluyum....Ates'in bana ihtiyaci oldugu kadar benim de ona ihtiyacim var...bu farkindaligi bana sunan Meltem' e de tesekkuru borc bilirim...ates dogmadan once bana bir pencere acti sanki...gormemi sagladi...Filizcigim de bir vesileydi bu duruma....isik tuttular...bunlarin hepsi evimdeki enerji taslarim gibi buyuk yazgi raslantilari...ve sonucta benim onu doyurdugum gibi, o da beni her gun doyuruyor....burada kesmek istemezdim...ama simdi muhallebi saati yaklasti:)))

Simdilik bu kadar...

Sevgiler cicekler ates bocekleri

Muge



- Posted using BlogPress from my iPad